شعر بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز

شعر بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز
بنشینم و از عشق سرودی بسرایم .

آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبکبال ،

                             پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم

خورشید از آن دور ، از آن قله پر برف

آغوش کند باز ،      

           همه مهر ،

                      همه ناز

سیمرغ طلایی پرو بالی ست که چون من

                           از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست

               پرواز به آنجا که سرود است و سرورست .

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح

               رویای شرابی ست که در جام بلور است .

آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب

           از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است ،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد ،

            چشمم به تماشا و تمنای تو باز است !

من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .

راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

         هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید

                   چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم !

او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .

              در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست .

او یک سرآسوده به بالین ننهادست

               من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست .

ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری

             از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت

             با دیده جان ، محو تماشای بهاریم .

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم ،

   ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

                  بگذار که  سرمست و غزل خوانمن و خورشید :
         

                                        بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم .

از فریدون مشیری است این شعر زیبا

مطالب خواندنی و جالب

گالری عکس های دیدنی و جالب

Xبستن تبلیغ
بواسیر
Xبستن تبلیغ
آنلاین بازی کنید