پرخاشگری مردان

پرخاشگری مردان
 دو تن از روانشناسان اجتماعی نظریۀ گسترده پرخاشگری را که استدلال می‌کند پرخاشگری باید به عنوان شکلی از تاثیر اجتماعی فهمیده شود، مطرح کرده اند (تیدیسکی و فیلسون، ۱۹۹۴). آنها بجای یک پاسخ علمی و یا واکنش به سرخوردگی  یا بروز احساسات درونی، پیشنهاد کرده‌اند که پرخاشگری عمدتاً شیوه‌ایست که مردم می‌کوشند تا رفتار دیگران را تغییر دهند،
 
به گونه‌ایکه فرد پرخاشگر چیزی را که می‌خواهد بتواند بدست آورد. این نظریه، طبیعت اجتماعی پرخاشگری را نسبت به طبیعت ضد اجتماعی آن برجسته می‌سازد، زیرا این نظریه، پرخاشگری را به مثابه شیوه‌ای‌ که مردم به دیگران وابسته اند به تصویر می‌کشد. موجوداتی که از خود مراقبت نمی‌کنند تمایلی به بقا و بازتولید ندارند؛ بنابراین تکامل، بیشتر حیوانات را (از قبیل انسان‌ها) خودخواه ساخته است (داوکینز، ۱۹۷۶،۱۹۸۹). انسان‌ها می‌توانند تا در برابر خودپرستی شان ایستادگی کنند، اما هستۀ خودخواهی هنوز وجود دارد.

 زندگی اجتماعی ناگزیر درجه‌ی از ستیزه‌جویی را بین موجودات خودخواه می‌پرورانَد، از قبیل این‌که وقتی دو شخص می‌خواهند تا غذای همانند و همدم همانندی داشته باشند، زمانی‌که هر دو می‌خواهند تا مکان گرم‌تر یا خشک‌تری برای خواب داشته باشند، یا حتی زمانی‌که می‌خواهند برنامه‌های مختلف تلویزیون را ببینند. پرخاشگری یکی از راه‌های است که حیوانات اجتماعی برای حل بعضی از این اختلافات مورد استفاده قرار می‌دهند.

 هنگامی که انسان‌ها به پرخاشگری متوسل می‌شوند، دقیقاً می‌خواهند چه بدست آورند؟ تیدیسکی و فیلسون (۱۹۹۴) عوامل متعددی را ذکر کرده اند. بیشترین چیزی که انسان‌ها می‌خواهند، پاداش است (فکر کردن در مورد حفظ زندگی کسی که دوست دارند)، و بیشتر تمایل انسان‌ها به استفاده از خشونت برای بدست آوردن همین امتیاز است. به احتمال زیاد انسان‌ها زمانی متوسل به خشونت می‌شوند که باور پیدا می‌کنند که این کار به آنها موفقیت می‌آورد،

 
بخصوص وقتی که متوجه شوند طرف مقابل بعید است تا به مخالفت برخاسته و تلافی کند. (اگر فرد مقابل بزرگ‌تر یا قوی‌تر باشد، به نظر نمی‌رسد که پرخاشگری شیوۀ نویدبخشی برای چیزی که فرد می‌خواهد بدست آورد، باشد). بعضی از انسان‌ها خشونت جسمی را به عنوان عمل غیر اخلاقی تلقی می‌کنند و به آن تقریبا تحت هر شرایطی درگیر نیستند، در صورتی‌که برخی دیگر به مراتب خویشتن‌داری کمتری دارند.

 سرزنش کردن فرد برای اعمال نامناسب می‌تواند به پرخاشگری تلافی‌جویانه منجر شود. رایج‌ترین چیزهای نامناسبی که مردم انجام می‌دهند شامل خیانت، بی‌توجهی به احساسات دیگران، خصومت، شکستن وعده‌ها و توافق‌ها، خودپرستی، خشونت در رفتار، تاخیر کردن های عمدی، و پخش شایعات بی‌اساس می‌باشد (میسیک بلوم، بالدیزر و ساموئلسون، ۱۹۸۵؛ مکولا، پتری و تانزر، ۱۹۸۹). انسان‌ها بسیاری از ابزار را برای تلافی یا تنبیه کسی که آن‌ها را متضرر می‌سازد،

 
از لت و کوب شخص به شکل مستقیم گرفته تا پخش شایعات ناخوشایند و تا مرتکب شدن جرایم شخصی مانند دزدی یا تخریب استفاده می‌کنند. در واقع، در یک مطالعه در مورد آتش‌بازی در هوستون این نتیجه بدست آمد که از هر پنج آتش‌بازی سه تای آن به عنوان شیوۀ انتقام‌گیری برای برخی از بدرفتاری‌های ناعادلانه انجام شده‌اند (پیتیوی ۱۹۸۷). انسان‌ها برای انتقام از رستورانتی که آنها را بیرون انداخته است، به خاطر بازگشت به یک معشوق و یا اقدام تلافی‌جویانه برای نارضایتی‌های مشابه، کوشش می‌کنند آن محل را آتش بزنند.

 خلاصه، پرخاشگری استراتیژی‌ای ست که بیشتر حیوانات اجتماعی (از قبیل انسان‌ها) برای کمک به آن چیزی که می‌خواهند به دست آورند مورد استفاد قرار می‌دهند. مثلاً اگر به جنبۀ اجتماعی سکس نگاه کنیم، تجاوز جنسی یکی از این نمونه‌هاست. فرهنگ انسانی ممکن است قوانین و اصول اخلاقی را در تلاش برای حل اختلافات مردم به کار گیرد، ابزار صلح‌آمیز را مورد استفاده قرار دهد، و بیشتر مردم احتمالاً با این امر موافق اند که ابزار عدم خشونت بهتر است اما، بیشتر مردم هر روز در سراسر جهان برای بدست آوردن چیزی متوسل به خشونت می‌شوند.

مطالب خواندنی و جالب

گالری عکس های دیدنی و جالب

Xبستن تبلیغ
بواسیر
Xبستن تبلیغ
آنلاین بازی کنید