کـــره ای گــفــت بـــه بابای خرش                   پــــدر از هـــمـــه جــا بـی خبرش
-------------------------------
وقـــت آن اســــت بــــرای پســرت                   ایـــــن الاغ نـــــــرّه ی کــــره خــرت
-------------------------------
مــاده ای خـــوشگـل و زیـبا گیری                   تـــو کــه هر روز به صحرا میری
-------------------------------
وقـــت آن اســت کـه زن دار شـوم                   ورنـــه از بـــی زنـــی بــیمار شوم
-------------------------------
پـــدرش گــفــت کــه ای کـره خَرَم                   ای عــزیـــز دل بـــابــــا ، پــســرم
-------------------------------
تـــو کـــه در چــنــتــه نداری آهی                   نـــه طــویـــلــه ، نه جُلی نه کاهی
-------------------------------
تـــو کـــه جــز خـوردن مال پدرت                   پـــــــدر نـــــــرهّ خـــــر دربــــدرت
-------------------------------
هـــیـــچ کـــار دگــری نیست تورا                   یک جو از عقل به سر نیست تورا
-------------------------------
به چه جرأت تو زمـن زن طـلــبی                   بـــاورم نـیــست کـــه ایـنقدر جَلبَی
-------------------------------
بـــایـــد اول تـــو بــگـیـری کاری                   بــهـــر مــــردم بــبـــری تــو باری
-------------------------------
بعـد از آن یک دو تا پالان بخـری                   بـهــر آن کُــرّه خـــوشگـــل بـبـری
-------------------------------
یک طــویــلـه بکنی رهن و اجار                   تــا کــه راضــی شــود از تو آن یار
-------------------------------
بـعــد بـایــد بـخری رخت عروس                   بـهـر آن مـاده خــر خـوب و ملوس
-------------------------------
جُـــلـی از جــنـــس کــتـــان اعلا                   روی جُـــل نـقــش و نـگـاری زیـبـا
-------------------------------
بــعـــد بـــایـــد بـــکـــنی گلکاری                   بــهــر مــاشـیـن عروس یـک گاری
-------------------------------
وقــتی ایـــنـهــا بـــشـــود آمــاده                   بــعـــد از ایـــن زنـــدگــیـــّت آغـازه
-------------------------------
می بــری مـــاده خــرت را حجله                   بــا تـــأنــی نَـکــه بـــا ایـــن عـجـله
-------------------------------
بــشـنــو ایــن پــنــد زبابای خرت                   پــــــدر بـــــا ادب و بــــا هــــنـــرت
-------------------------------
تــا کـــه اســبــاب مــهــیــا نشود                   موسم عــقــد تــو بــر پا نشود
-------------------------------
پــس از امــروز بــرو بر سرِ کار                   تــا نـــهـــنـــد آدمـــیـــان پــشتت بار