پوست بزرگترین ارگان بدن است که از 3 لایه اپیدرم، درم و هیپودرم تشکیل شده است. اپیدرم که بیرونی ترین لایه پوست است، در برگیرنده لایه های سازنده سلولهای پوستی است. درم لایه بعدی است که دارای بافت هم بند و فیبرهایی است که باعث ایجاد استحکام والاستیسیتی پوست می شود.

عمقی ترین لایه پوست هیپودرم است که از چربی تشکیل شده است. با پیر شدن پوست ترکیبات حمایت کننده آن بتدریج تخریب می شود. به عنوان مثال فیبرهای الاستیک درم شکسته شده و بصورت دائمی از بین می رود. فیبرهای کلاژن کم شده و با تغییرات شیمیایی، فعالیت آن مختل می شود. همچنین هیالورونیک اسید که ماده قوام کننده بافت پوست است، از بین می رود. بنابراین پوست سخت تر و نازک تر شده، چروکهایی بر روی ماهیچه های آن ظاهر می شود که مقدار آن با افزایش سن، بیشتر می شود.
مناطقی که در معرض حرکت های تکرار شونده هستند حالتهای مختلف احساس چهره را نشان می دهند، مثل اطراف چشم و لب كه بیشتر در معرض چروک قرار می گیرند و در نهایت پروسه های ترمیم تغییرات سلولی پوست به مرور کاهش یافته و قدرت پوست در مقابله با شرایط محیطی کاهش می یابد. مواجهه بیش از اندازه با آفتاب به عنوان مثال افرادی که حمام آفتاب می گیرند و سیگار کشیدن این پروسه را تسریع می کند.