در سال 2007 یک گروه از محققان سوئیسی معیاری پیشنهاد کردند که می‌تواند نظیر یک آزمون هوش عام برای سنجش میزان هوش رباتهای مختلف مورد استفاده قرار گیرد.

به گزارش ایرنا روشهای متعارف برای سنجش ضریب هوش انسانها، برای آزمودن هوش رباتها مناسب نبود زیرا این سیستم ها دارای حواس، توانائیهای ادراکی و محیطی کاملا متفاوت با انسانها دارند.

چند دهه قبل از آن نیز یک ریاضیدان انگلیسی به نام آلن تورینگ آزمون ساده ای را برای تشخیص هوشمند بودن کامپیوترها پیشنهاد کرده بود اما این آزمایش نیز جهت مقایسه توانایی نسبی رباتهای امروز مناسب به نظر نمی آید.

آزمایش تورینگ نوعی آزمایش سیاه یا سفید بود: در این آزمایش معلوم میشد که یا ربات به اندازه آدمی هوشمند است و یا چنین نیست.

آزمون تورین مبتنی بود بر برقرار ساختن گفت و گو با ربات. اگر ربات می‌توانست به نحو معناداری با مخاطب خود گفت و گو کند، آنگاه از آزمایش موفق بیرون می‌آمد، در غیر این صورت مردود محسوب می‌شود.

به نوشته هفته نامه علمی نیو ساینتیست شین لگ و مارکوس هاتر در موسسه سوئیسی تحقیقات درباره هوش مصنوعی آزمونی را برای سنجش هوش سیستمهای هوشمند پیشنهاد کردند که می‌تواند هوش انواع مختلف این سیستمها را، مانند سیستمهای رویت کامپیوتری، رباتها، سیستمهای پردازش زبان طبیعی، یا سیستمهایی که در امور تجاری مورد استفاده قرار دارند، با یکدیگر مقایسه کند.

هرچند هنوز در میان متخصصان در این خصوص که تعریف "هوش" چیست توافقی وجود ندارد اما مجموعه‌ای از مشخصه‌ها در این زمینه مطرح می‌شود که عموما توانایی ناظر برای دستیابی به اهداف معین در محیطهای متنوع سنجیده می شود رباط

محققان همین تعریف را درباره سیستمهای هوشمند به کار گرفته‌اند و هوش سیستمهای هوشمند را بر مبنای توانائی آنها در اجرای اهداف پیچیده در چارچوب محیطهای خاص، در قیاس با همه انواع دیگر محیطها تعریف کردهاند.

اما محدودیتی که در این تعریف وجود دارد آن است که هنوز توافقی بر سر تعیین میزان پیچیدگی هر محیط میان متخصصان هوش مصنوعی وجود ندارد و دستیابی به چنین توافقی کار آسانی نیست.