یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی (شعر)

یاد داری که زمن خنده کنان پرسیدی (شعر)
   چه ره آورد سفر دارم از این راه دراز ؟

                             چهره ام را بنگر تا بتو پاسخ گوید 

            اشک شوقی که فروخفته به چشمان نیاز

 
        چه ره آورد سفر دارم ای مایه عمر؟

                    سینه ای سوخته در حسرت یک عشق محال

 
              نگهی گمشده در پرده رویایی دور 

                              پیکری ملتهب از خواهش سوزان وصال 

 چه رهآورد سفر دارم … ای مایه عمر ؟
 

                       دیدگانی همه از شوق درون پر آشوب
 

لب گرمی که بر آن خفته به امید نیاز 

                  بوسه ای داغتر از بوسه خورشید جنوب 

                              ای بسا در پی آن هدیه زیبنده تست 

        در دل کوچه و بازار شدم سرگردان 

                   عاقبت رفتم و گفتم که ترا هدیه کنم
 

                         پیکری را که در آن شعله کشد شوق نهان 

        چو در اینه نگه کردم دیدم افسوس
 

   جلوه روی مرا هجر تو کاهش بخشید 

        دست بر دامن خورشید زدم تا بر من
 

              عطش و روشنی و سوزش و تابش بخشید 

          حالیا… این منم این آتش جانسوز منم 

   ای امید دل دیوانه اندوه نواز 

        بازوان را بگشا تا که عیا نت سازم
 

                   چه رهآورد سفر دارم از این راه دراز

فروغ فرخزاد و شعر زیبایش

مطالب خواندنی و جالب

گالری عکس های دیدنی و جالب

Xبستن تبلیغ
بواسیر
Xبستن تبلیغ
آنلاین بازی کنید