شعر «من های متناقض»

شعر «من های متناقض»
زبان پارسی برخلاف وجود شاعرانی توانمند وپایبند به رفتارهای شاعرانه هنوز نتوانسته است شعر ایده آل وبی نقصی را در دوران معاصر تولید كند. سرچشمه این مشكلات را باید در خود زبان فارسی جست وجو كرد كه قابلیت دینامیكی خود را ارائه نكرده است جالب بود.

خیل عظیمی از شاعران پیر و جوانی كه به ادبیات مدرن گرویده اند، بعضا دچار نگاهی هیجانی و بدون شناخت هستند. آنها عملاوندانسته زبان پارسی را به حاشیه برده واز زبان شفاهی بهره می برند: یعنی ابزاركار زبان نوشتاری نیست. البته نگارنده منكر استعمال زبان محاوره در ادبیات نیست بلكه این خلابزرگ را خسارت فراوانی برای تولید كیفی ادبیات در زبان پارسی می داند.

شعر هنری است ذهنی كه از مشخصه های ظاهری كمتری برخورداراست یا به عبارتی دموكراتیك ترین عرصه برای پرداخت به هنر، به همین خاطر ممیزه های اجتماعی هنر نقش چندانی در تمایز این قشر از هنرمندان را ندارد. (زیرا كه شعر گفتن/كاریست/ بی فایده / وشعر/ باید بی فایده بماند/ تا از میان این همه سوداگرجان به در برد.

گزینه اشعار ضیا موحد، ص 123) در این میان هر از چندگاهی آثاری منتشر می شود كه قابل تامل و بررسی است. درسال 91 شمسی بیش از پنجاه كتاب شعر به دستم رسیده است كه این آثار اغلب تولید نشرهای معتبر و شاعران شناخته شده معاصر هستند. درمیان این آثار كمتر از 10 اثر برایم قابل توجه بود كه البته بخشی از این سخت گیری به دیدگاه و توقعی برمی گردد كه از شعر به هر زبانی دارم.

یكی از این آثار مجموعه شعر من های متناقض، اثر مجتبی ویسی شاعر و مترجم این روزهای ادبیات پارسی است كه از نام اثر چنین برداشت می شود باید اثری پارادوكسیكال باشد یا سوررئالیسم یا. . . متناقض گویی یكی از ویژگی های شطحیات درنثر فارسی است كه ریشه درعرفان ونگاه های ایدئولوژیك دارد والبته در این اثر نمونه هایی از این ژانر با سابقه ادبی كه نوعی سوررئالیسم بومی شده ایرانی است مشاهده می شود كه درنوع خود نگاهی متفاوت است، زیرا ویژگی شطحیات كه یك شكل ادبی است و بزرگان این سامان با آن نوشته اندبر همین مدار و محور است.

شاپور جوركش درمقاله یی ادبیات معاصر ایران را به نقد وبررسی می نشیند. او نگاه مثبتی به سوررئالیسم و رئالیسم جادویی ندارد وآثار بزرگانی همچون هدایت، ساعدی، رویایی و. . . را نتیجه طبیعی عرفان ایرانی می داند وبا این قضیه كه آثاری سوررئالیستی هستند مخالف است. او حتی اثری همچون بوف كور را كاملارئالیستی می داند واین خود فرضیه یی مهم وقابل تعمق است. او عرفان ایرانی را كه بخش عمده یی ازآن را می توان به شطحیات اختصاص داد در قیاسی منطقی وتاحدودی پذیرفته شده سوررئالیستی دانسته وآن را مساله یی تازه در ادبیات فارسی نمی داند.

مجموع شعر من های متناقض با وسواس خاصی ویرایش شده است وتسلطی كه شاعر بر نگارش به زبان پارسی دارد در این اثر مشهود است. مجتبی ویسی مترجمی حرفه یی است وتاكنون آثار درخشانی از شاعران ونویسندگان مطرح جهان را ترجمه نكرده است كه البته ما در اینجا مجتبی ویسی شاعر را مدنظر داریم. من های متناقض را باید چند بار خواند و مجموعه یی است كه نمی توان بایك بارخوانش به نتیجه دلخواه رسید.

مطالب خواندنی و جالب

گالری عکس های دیدنی و جالب

Xبستن تبلیغ
بواسیر
Xبستن تبلیغ
آنلاین بازی کنید