
پیری و افزایش سن اغلب به عنوان یک امتیاز محسوب می شود اما یک معلم بی رحم است. نظرات افراد تغییر می کند، صبورتر می شوند و اولویت هایی که زمانی بسیار مهم بودند اهمیت خود را از دست می دهند.

در این مقاله از سایت ایران ناز می خواهیم واقعیت ها و درس هایی که افراد در مسیر افزایش سن آموخته اند را به اشتراک بگذاریم.

یکی از بهترین بخش های افزایش سن، شناخت این موضوع است که نظرات دیگران زیاد مهم نیستند. اضطراب ناشی از عملکرد اجتماعی کم کم محو می شود و جای خود را به احساس راحتی می دهد.

فیلم ها و کتاب ها اغلب عشق را یک اتفاق عاطفی خودجوش می دانند و به تصویر می کشند اما ارتباط طولانی مدت برای قوی و مقاوم ماندن نیاز به تلاش روزانه و آگاهانه دارد.

وقتی جوان هستید سال های گذشته مانند منبعی نامحدود است اما با گذشت زمان به این درک می رسید که ساعت ها و روزها منبع محدودی هستند که نمی خواهید آنها را هدر دهید.

تلاش برای راضی نگه داشتن همه افراد در زندگی دستورالعملی برای بدبختی است. درنهایت شما می پذیرید که انتقاد اجتناب ناپذیر است.

انتخاب هایی که در دهه 20 زندگی می کنید اغلب هزینه هایی برای دهه 40 زندگی تان به همراه دارد. مثل سهل انگاری در سلامت دندان که حسرت رایج برای کسانی است که در اوایل زندگی آن را جدی نگرفته اند.

خوش بینی می تواند ما را از این واقعیت غافل کند که انسان ها اغلب راحتی را به اخلاق ترجیح می دهند. شناخت این تمایل به مدیریت انتظارات در مواقع ناامیدی کمک می کند.
به نظر می رسد افزایش سن و پیر شدن کمتر درمورد کسب چیزهای جدید و بیشتر درمورد کنار گذاشتن عادت ها، نگرانی ها و انتظاراتی است که دیگر هدفی را دنبال نمی کنند.
دلگرم ترین بخش این است که این شناخت ها فقط به عنوان پشیمانی به سراغتان نمی آیند بلکه به عنوان ابزار به شما کمک می کنند. هر ساله، شما وقت خود را بهتر از قبل غنیمت می دانید و بیشتر تمایل پیدا می کنید که روی افراد و روتین هایی سرمایه گذاری کنید که زندگی را برایتان معنادار می کنند.