جواب سوفیا لورن به سوال همسرش برای عمل بینی!
جواب سوفیا لورن به سوال همسرش برای عمل کردن بینی اش!
سوفیا لورن (Sophia Loren)، بازیگر معروف در مصاحبه ای در سال 1979 درباره انتقاداتی که در اوایل دوران حرفه اش دریافت می کرد صحبت کرد.
یکی از انتقادها پیشنهاد کارلو پونتی (Carlo Ponti)، تهیه کننده و همسرش، بود که به او پیشنهاد عمل کردن بینی اش را داده بود.
لورن در مصاحبه توضیح می دهد: “وقتی شوهرم به من گفت بهتر است بینی ات را عمل کنی تا کمی کوتاه تر شود گفتم من اینطور فکر نمی کنم. فکر می کنم بینی ام را دوست دارم، چهره ام را دوست دارم. تو باید عکاس و فیلمبردارت را عوض کنی.
اگر فیلمبردارت را عوض کنی شاید شانسی در سینما داشته باشم درغیراینصورت من همه چیز را تغییر می دهم یا شاید هیچ وقت در سینما بازی نکنم. چون از قیافه ام خوشم می آید.”
او در ادامه مصاحبه گفت: “بنابراین این کار را نکردم و امروز با همین بینی ام اینجا هستم.”
لورن همچنین در مصاحبه دیگری در سال 2014 که از او پرسیده شد چگونه با نظرات و انتقادات مربوط به چهره اش برخورد می کند همین نظر را تکرار کرد.
او گفت: “همیشه سعی می کردم به حرف این افراد گوش ندهم. آنها می گفتند که بینی من خیلی دراز و دهانم خیلی گشاد است. این موضوع اصلا به من آسیبی نمی رساند زیرا به آن چیز اعتقاد و ایمان دارم. این مثل یک جنگ و نبرد است.”
اما حتی فرد مصاحبه کننده هم به او گفت: “فیلمبردارها می گویند دماغت خیلی دراز است .شاید مجبور شوی کمی به آن دست بزنی.”
سوفیا لورن هم در جواب به او گفت: “ببین، من نمی خواهم به صورتم دست بزنم چون صورتم را دوست دارم اگر مجبور شوم به دماغم دست بزنم به پوتزولی برمی گردم.”
این بازیگر با بردن جایزه اسکار بهترین بازیگر زن در سال 1962 تاریخ ساز شد و به اولین بازیگری تبدیل شد که برای یک نقش خارجی زبان، جایزه اسکار را دریافت کرد. اما این ستاره فیلم ایتالیایی “دوزن” برای دریافت جایزه خود در مراسم حاضر نبود درعوض در خانه اش به همراه همسرش کارلو پونتی ماند.
لورن که اکنون 91 سال دارد در خاطرات خود در سال 2014 با عنوان “دیروز، امروز، فردا: زندگی من” نوشت: “وقتی در اواخر فوریه 1962 نامزد اسکار شدم به سختی می توانستم باور کنم. مدام اسامی سایر نامزدها را می خواندم. اسکار؟ جایزه اسکار؟”
لورن اعتراف کرد که اجازه داده عدم اعتماد به نفس و نقطه ضعف هایش بر او غلبه کنند. او نوشت: “می دانستم که ناامیدی همیشه درهمین نزدیکی ها است و پیروزی فقط برای تعداد کمی است. بعد از کلی تعلل تصمیم گرفتم به مراسم نروم.
اگر ببازم غش می کنم. اگر ببرم هم در هر صورت غش می کنم. نمی توانستم به خودم اجازه دهم این کار را جلوی آن جمعیت و جلوی چشم تمام دنیا انجام دهم.”
