نگرانی از افزایش آلودگی هوای تهران در حالی عمیق‌تر می‌شود که از دیدگاه برخی کارشناسان شهری احتمال بروز فاجعه 1952 لندن در تهران وجود دارد. در این حادثه که به علت ساکن شدن هوا در شهر لندن، بیش از چهار هزار شهروند در عرض سه روز جان خود را از دست دادند، با توجه به تعدد آلاینده و موقعیت جغرافیای تهران از نظر قدرت پالایندگی، کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند پایتخت نیز دچار فاجعه‌ای مشابه شود.

کمال شعار، عضو اسبق هیات مدیره شرکت کنترل کیفیت هوای تهران بروز چنین فاجعه‌ای در تهران را دور از ذهن نمی‌داند و می‌گوید: در دهه 50 دود ناشی از احتراق زغال سنگ، آلودگی هوا در لندن و بسیاری از شهرهای اروپایی را تشدید کرده و ساکن شدن هوای لندن معلول افزایش میزان این آلاینده بود که درصد قابل توجهی از شهروندان را به کام مرگ کشاند و امروزه نمی‌توان نگران تکرار این فاجعه نشد چرا که آلاینده‌هایی که در تهران تولید می‌شود خطر بیشتری از زغال سنگ در لندن دهه 50 دارد.

وی می‌افزاید: در حال حاضر درصد بالایی از خودروها در پایتخت تردد می‌کنند که احتراق ناقص دارند و همین موضوع افزایش آلاینده‌ها را دامن می‌زند طوری که می‌توان گفت امروزه درصد بالایی از آلاینده‌های شهر مربوط به تردد خودروها می‌شود.

عضو اسبق شرکت کنترل کیفیت هوای تهران، در حالی این موضوع را مطرح می‌کند که از دیدگاه کارشناسان محیط زیست تهران از قدرت پالایندگی پایینی برخوردار بوده و این موضوع نگرانی‌ها از ساکن شدن هوا را تشدید می‌کند.

محمدفاطمی، کارشناس محیط زیست می گوید: قدرت پالایندگی پایین تهران و تراکم ساختمان‌ها یکی از موضوعاتی است که احتمالات در خصوص تکرار فاجعه 52 لندن را تقویت می‌کند؛ چرا که در چنین شرایطی ما با افزایش میزان آلاینده نیز مواجه هستیم و چه بسا مجموع این شرایط وضعیتی مشابه لندن را ایجاد کند.

به گفته کارشناسان بهداشت هر فرد به طور متوسط روزانه 20‌ هزار لیتر هوا تنفس می‌کند که در تهران به علت وجود آلاینده‌های صنعتی این معادله برعکس بوده و آنها روزانه همین مقدار‌ گازهای سمی وارد ریه‌های خود می‌کنند که در این فرایند ذرات درشت دود در قسمت‌های فوقانی دستگاه تنفسی تجمع کرده و موجب اختلال در ترشحات بینی و سینوس‌ها می‌شوند و ذرات ریز نیز در راه‌های عمیق‌تر ریه‌ها نفوذ کرده و حجم بالای این ذرات باعث اشکال در تنفس افراد مبتلا به آسم، برونشیت مزمن، آمفیزم و دیگر بیماری‌های ریوی می‌شود و در بسیاری از موارد به مرگ زودرس سالمندان نیز می‌انجامد.