چرا سلین دیون هنگام اهدای جوایز کت خردلی پوشیده بود؟

چرا سلین دیون در مراسم اهدای جایزه یک کت خردلی پوشیده بود؟

 

سلین دیون – Celine Dion در مراسمی که در ماه فوریه برگزار شد برای اهدای جایزه آلبوم سال به تیلور سوئیفت، به صورت غافلگیر کننده و با کت خردلی ظاهر شد.

 

 

سلین دیون، ستاره 56 ساله کانادایی پاپ درمورد کت زرد خردلی اش که در مراسم جایزه پوشیده بود صحبت کرد.

 

او درمورد حضور غافلگیر کننده خود در مراسم گرمی گفت: “خیلی استرس آور بود اما افتخار بزرگی بود. دیدن هواداران و آن جمعیت و دیدن دوباره این صنعت بزرگ (سینما، موسیقی، تئاتر و غیره) پر از هیجان بود.”

 

 

کتی که سلین دیون در این مراسم به تن داشت علاوه بر شیک بودن یک هدف احساسی برایش داشت. او این کت زرد خردلی را پوشیده بود تا وقتی روی صحنه می رود چیزی برای بهتر نگه داشتن او باشد.

 

 

او در این باره گفته: “این کت برای لحظه ای حالم را بهتر کرد زیرا توانسته بود مرا محکم بگیرد و به من بچسبد و من با این کت توانستم خودم را از همه چیزهای کوچک پنهان کنم.”

 

این خواننده سپس آهنگی از خودش را خواند

 

 

با توجه به اختلال عصبی نادری که سلین دیون به آن مبتلا شده طی چند سال گذشته حضور او در این مراسم یکی از معدود حضورهای عمومی اش بود.

 

پسر 23 ساله اش رنه چارلز آنجلیل او را همراهی کرد و جمعیت با تشویق هایشان آنها را همراهی کردند.

 

سلین دیون گفته “پسرم در این مراسم با من همراه بود. اهدای جایزه آلبوم سال به تیلور سوئیفت باعث افتخار بود و من آن را تقدیم او کردم.”

 

 

یک منبع اعلام کرده که دیون گفته “شب شگفت انگیزی برای تیلور بود. او موفق است و امید است که بتواند کارهای بیشتری ارائه دهد.”

 

سلین دیون اخیرا در مصاحبه با مجله ای در مورد استایلش صحبت کرده و گفته چگونه استایل او در طول دهه ها کار حرفه ای اش تغییر کرده است.

 

 

او به مجله گفته “من آنطور که باید با طراحان پیش نمی روم زیرا من آدم پر زرق و برقی نیستم. از طرف دیگر می توانم بگویم مادرم در تمام زندگی ام جوراب شلواری، ژاکت، کت و دستکش هایم را تعمیر می کرد. من 13 برادر و خواهر داشتم. من بعد از اولین آلبومم توانستم لباس های طراحان را بخرم و شروع به خواندن مجلات مد کردم.”

 

او در مصاحبه دیگری درمورد بیماری اش صحبت کرد و گفت: “من این بیماری را شکست نداده ام زیرا هنوز در من وجود دارد و همیشه خواهد بود. امیدوارم که معجزه ای و راهی برای درمان آن پیدا کنیم اما درحال حاضر باید یاد بگیرم که با آن زندگی کنم.

 

 

پنج روز در هفته تحت درمان فیزیکی، ورزشی و صوتی هستم. من روی انگشتان پا، زانوهایم، ساق پا، انگشتانم، آواز خواندن و صدایم کار می کنم. من باید یاد بگیرم که با آن زندگی کنم.”